مجیدرضا... مجید رضا ... مجیدرضا.
اسمتو چندبار زیر لب تکرار میکنم و به این فکر میکنم که حتما اون روزی که به اخر اسمت رضا اضافه شده مامانت به این فکر میکرده که امام رضا پشت و پناهت باشه. حتما اون روز فکر میکرده پسرم بیمه امام رضاست.
نمیدونم مامانت چطوری تربیتت کرده که انقدر شجاع انقدر با شهامت بار اومدی. با دیدن ویدیو و حرفای اخرت تا چند دقیقه سکوت بودم باورم نمیشد اونطوری بدون لرزش صدا حرف بزنی با دست شکستت وقتی دوتا حرومزاده از ترس با صورتهای نقاب زده گرفته بودنت از شادی و پایکوبی بگی. انقدر که حتی اون خبرنگار لجنشون هم باورش نشه و باز ازت بپرسه و تو تکرار کنی.
مجیدرضا باور کن شجاعتت تکثیر شد امروز بیشتر از قبل. باور کن صدات به گوش خیلی ها میرسه. ما اینجاییم تا بودنتو به دنیا نشون بدیم. تا صدات باشیم.
برای دوست دوران دبیرستانم یه بیانیه میفرستم که بره امضا کنه و ایمیل بزنه. بجاش برام یه کلیپ خنده دار میفرسته یه علامت تعجب براش میفرستم. میگه بخند بابا زندگی کوتاه ول کن اخبار ایرانو!!! من از ایران بریدم.
بش میگم خوش به حالت. من که ده دوازده ساله آمریکام و همسرمم ایرانی نیس و در روز شاید 20 دقیقه فقط به فارسی صحبت میکنم هنوز نتونستم ببرم از ایران! رمز موفقیتت چیه؟ به منم بگو تو که تازه یه ساله رفتی ترکیه.
جواب داد رمزش اینه که تو خیلی زودتر از من از ایران رفتی وقتی هنوز انقدر افتضاح نشده بود. اونی که بیشتر موند میفهمه بریدن و حس و حالش یعنی چی. حرفش عمیقا روم تاثیر گذاشت دلم نمیخاد قضاوت کنم اینکه کی چقدر تلاش میکنه برای کمک به این انقلابمون. فقط به این فکر میکنم که روزهای بهتری هم تو راهه هیچوقت سیاهی پایدار نمونده هیچوقت هیچ دیکتاتوری تا اخر دنیا دوام نیاورده. اینا میرن و روسیاهیش می مونه به طرفداراشون. دور نیس اون روز.
هرچی اومدم از اتفاقات خوبی که این روزا داره برام میافته بنویسم دیدم نمیشه! حتی یه کم نوشتم بعد ئاکش کردم. رفتم دنبال کارام و برگشتم دوباره سر این صفحه و هی نگاهش کردم. فقط یه چیزی به ذهنم میرسه و فقط همین یه جمله هی تو ذهنم تکرار میشه.
به پایان سلام کنین حرووومزاده های دوزاری.
به پایان سلام کنین حرووومزاده های دوزاری.
به پایان سلام کنین حرووومزاده های دوزاری.
به پایان سلام کنین حرووومزاده های دوزاری.
به پایان سلام کنین حرووومزاده های دوزاری.